De discussie over de voor- en nadelen van verschillende kwaliteitseisen voor bloedglucosemeters speelt al langer. In 1998 werd de EU-richtlijn voor medische hulpmiddelen voor in-vitro diagnostiek gepubliceerd. In 2001 trad deze richtlijn in Nederland in werking door middel van het Besluit In-vitro Diagnostica. Dit besluit stelt de kwaliteitseisen voor een glucosemeting vast en is gebaseerd op een ISO standaard (ISO 15197) die voorbereid werd door een breed samengestelde werkgroep.

Tot de introductie van de CE-markering was in Nederland een TNO-richtlijn van kracht. Deze was gebaseerd op een vrijwillige afspraak tussen de fabrikanten en het beroepsveld. TNO keurde de meters, verleende een certificaat en controleerde goedgekeurde meters vervolgens jaarlijks.Bij de invoering van de CE-markering is door de meeste fabrikanten het TNO keurmerk verlaten.

In de afgelopen jaren laaide regelmatig de discussie op of de CE markering wel of niet een voldoende garantie vormt voor een veilige en betrouwbare  bloedglucosemeter. De NDF heeft daarbij steeds het standpunt ingenomen dat een meter met CE-markering wel deze garantie biedt: de CE-markering is gebaseerd op internationale consensus over de noodzakelijke nauwkeurigheid van bloedglucosemeters voor zelfcontrole. Verder werd verwezen naar de wettelijke verankering van de eisen, het toezicht op het verlenen van de markering door een onafhankelijke instantie en de controlerende taak van de Inspectie voor de Gezondheidszorg (IGZ).

Gezien het terugkerend karakter van de discussie heeft het NDF bestuur aan de vaste NDF Adviescommissie Opinie & Kennis een advies gevraagd of heroverweging van het eerder ingenomen standpunt gewenst is. In september 2009 geeft de Commissie aan dat er geen sprake is van nieuwe ontwikkelingen, die aanleiding geven om het eerder ingenomen standpunt te heroverwegen. Het bestuur heeft dit advies overgenomen.